สี่เดือนผ่านไป ไวปานสายฟ้าแลบ คุณแม่มือใหม่เฝ้าทนุถนอมเลี้ยงดูลูกรักชนิดที่ยุงไม่ให้ตดมดไม่ให้ดม แต่พากันรุมกัดกินเลือดจนอิ่นหนำแทบบินไม่ไหวกันทุกตัว บรึ๋ยย...

พัฒนาการของน้ำอุ่นเจ้าลูกน้อยตัวจ้ำม่ำของเราคืบหน้าไปด้วยดี คว่ำเองได้ รู้จักจับของมองหน้ายิ้มร่าหัวเราะ อ้อฟันน้ำนมขึ้นแล้ว 2 ซี่ สุดยอด แอบกัดหัวนมแม่ประจำ ซี๊ดดดอูยยยย....

น้ำหนักตอนนี้ 8. 9 โลบอกแล้วไม่ใช่ขี้ๆ แต่เป็นอึช้างก้อนใหญ่เลยทีเดียว จะอุ้มเดินไปไหนมาไหนนานๆก็ไม่ไหวแล้ว เจอใครๆก็ทักว่าเอาอะไรให้ลูกกินกันเนี่ย แหมก็กินนมแม่อย่างเดียวตามที่หมอบอกเลยละค่า คนสมัยก่อนจะป้อนข้าวป้อนน้ำ ดูอย่างตัวแม่เอง คุณยายจับป้อนข้าวตั้งแต่ออกจากท้องแม่ได้ 3 วันเลยล่ะ

น้ำอุ่นตื่นประมาณ 8 โมงครึ่งทุกวันก็นอนเล่นร้องเย้วๆอยู่บนที่นอนขณะที่แม่กำลังเตรียมอาหารเช้า หลังจากอาบน้ำแล้วก็จะงีบประมาณ 10 โมง ระหว่างนี้คุณแม่ก็จะทำงานบ้าน ซักผ้า ล้างจาน น้ำอุ่นตื่นเกือบเที่ยง กินนม แล้วอึ ประมาณบ่าย 2 โมงก็จะงีบอีกช่วงสั้นๆ ประมาณครึ่งชั่วโมงตื่นมากินนม อึ แล้วคุณแม่ก็จะพามานั่งเล่นเปลี่ยนอากาศข้างนอกบ้าน สักประมาณ 3-4 โมงก็ง่วงนอนอีก ตื่น 5-6โมงเย็น ระหว่างนั้นแม่ก็จะทำงานบ้าน เตรียมอาหารเย็น น้ำอุ่นตื่นมาก็พาอาบน้ำ กินนม พาไปเข็นรถเล่น แล้วก็กลับเข้าบ้าน กินข้าว ดูทีวี นอนเล่น จนกว่าจะง่วง ก็ให้กินนมนอนประมาณ 4-5 ทุ่ม บางวันน้ำอุ่นนอนดึกมากตี1-ตี2 เล่นเอาแม่เพลียไปหมดเลยค่ะ

น้ำอุ่นกินเก่ง ถ่ายเก่ง เปลืองผ้าอ้อมมากเลย แม่ต้องคอยซักผ้าขี้กองโตๆให้ลูกทุกวัน และคอยดูแลความสะอาดของที่นอน หมอน มุ้ง ของลูกอย่างดี เพราะเด็กเล็กๆติดเชื้อได้ง่าย โชคดีที่น้ำอุ่นสุขภาพแข็งแรง แต่ทว่าตอนนี้เริ่มจะมีปัญหานิดหน่อย สงสัยคุณยายพาไปตากน้ำหมอกนานไป ก็เลยมีน้ำมูกใสๆไหลออกมา แต่คุณหมอไม่แนะนำให้กินยาเพราะเด็กยังเล็ก ก็เลยต้องดูอาการไปก่อน ซื้อวิคมาทาให้ แล้วก็ถ้าน้ำมูกมากอาจต้องดูดออก

น้ำอุ่นเป็นเด็กขี้ร้อน ชอบอากาศเย็น โดยเฉพาะห้องแอร์จะชอบมาก และหลับง่ายถ้าอากาศเย็นสบาย แต่ที่บ้านอากาศร้อนและไม่มีห้องแอร์ น้ำอุ่นก็เหงื่อผุดเต็มหัว ต้องอาศัยพัดลมช่วย ไม่งั้นแย่

ทุกๆวันที่อยู่กับลูกก็มีความสุขดี แม้จะเหนื่อยบ้าง แต่เราก็ทำเพื่อคนที่เรารักที่สุดจึงรู้สึกภาคภูมิใจในความเป็นแม่คน ไม่รู้เหมือนกันว่า เมื่อลูกเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ จะจำได้ไหมหนอ ว่าแม่น่ะเลี้ยงดูลูกมาด้วยความรักและยากลำบากมากขนาดไหน ตัวเราเองก็เพิ่งได้รู้ซึ้งในยามที่ได้ทำหน้าที่นี้ด้วยตัวเองนี่แหละ...