พักนี้ไม่ได้เข้ามาอัพเดทกันเลย พอดีมีคนมากระตุ้นจิต เลยต้องคิดมาเพิ่มเติมอะไรใหม่ๆบ้าง

ชีวิตหลังจากแต่งงานก็ดำเนินเรื่อยมาจน มีน้องอยู่ในท้อง ก้อตั้งใจจะคลอดที่ต่างจังหวัดอยู่แล้วก็เลยลาคลอดตอนท้องได้ย่างเข้าเดือนที่เก้า กำหนดคลอดคือ 22 ก.พ. แต่ลาคลอดวันที่ 1 เลยกลัวคลอดก่อนกำหนด

ช่วงนั้นก็อุ้ยอ้ายเต็มที ทำอะไรก็ไม่สะดวกสักอย่าง ท้องแก่ก็ลำบากอย่างนี้นี่เอง จะลุกจะนั่งจะยืนจะเดินก็โอดโอยตลอดเลย ยิ่งเรามีปัญหาเกี่ยวกับข้อต่อด้วย ช่วงนั้นจะปวดสะโพกเชิงกรานมากๆ โดยเฉพาะเวลานอน ทรมานสุดๆ นอนคว่ำก็ไม่ได้ นอนหงายก็หายใจไม่ออก ได้แต่นอนตะแคง ท้องก็ไหลไปกองอยู่ข้างใดข้างหนึ่ง เจ้าตัวเล็กในท้องก็แข็งแรงดิ้นสุดเหวี่ยง แอคทีพมาก ถีบได้ถีบดี ถีบจนคุณแม่จุกไปหมดเลยลูกเอ๊ย สงสัยโตขึ้นเป็นนักกีฬายิมนาสติกทีมชาติ

และแล้ว...

 

14 กุมภา $
วันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก จูงมือกันไปจดทะเบียนสมรส พระเจ้า! คนรักกันเยอะชะมัด ขนาดอายุเจ็ดสิบแปดสิบก็ยังคิดมาจดทะเบียนสมรสกัน ก็ไม่รู้ว่ารักใหม่ หรือรักเก่า แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นในวันแห่งความรักนี้ อา...ในที่สุด ฉันก็ได้เป็นภรรยที่ถูกต้องตามกฎหมายเสียที ทั้งนี้ก็เพื่อลูกที่จะเกิดมานั่นแหละ

เริ่มมีมูกเลือด โทรถาม ร.พ. บอกว่าให้รอเจ็บท้องก่อนก็ได้ แต่ไม่ยักกะรู้สึกเจ็บเลย

คืนวันที่ 14 ก็ยังไปเที่ยวงายกาชาดที่สระแก้ว พอดีคุณสามียกขบวนไปออกร้าน โชว์เครื่องเสียง ก็เลยติดสอยห้อยตามไปด้วย

15 กุมภา ตื่นมาซักผ้ากองเบ้อเริ่ม

มีน้ำเดินเล็กน้อยในตอนเช้า แต่ไม่รู้สึกเจ็บปวด เฉยก่อน

ซักผ้าเกือบเสร็จแล้ว ปวดฉี่บ่อยมาก น้ำเดินเริ่มเยอะ คิดว่าคงไม่พ้นวันนี้แล้วล่ะ

เที่ยง อาบน้ำสระผมแต่งตัว ไปเรียกคุณสามีให้พาไปร.พ. ก่อนไปก็กินข้าวต้มรองท้องนิดหน่อย
กินเสร็จเริ่มเจ็บท้องเล็กน้อย ทุกๆ สิบนาที ถี่ขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเจ็บมาก

บ่ายโมงวันนี้วันอาทิตย์ ร.พ. ร้างผู้คน เราถูกเข็นไปห้องฉุกเฉิน พยาบาล สอบถามได้ความว่าท้องแรกและมีน้ำเดิน แล้ว จึงส่งตัวเข้าห้องรอคลอดทันที

เปลี่ยนชุด ร.พ. นอนรอความเจ็บปวดที่กำลังเดินทางมาใกล้เข้ามา อยากเจ็บปวดเสียเหลือเกิน เพราะอึดอัดเต็มทีแล้ว หารู้ไม่ว่ามันเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของผู้หญิงเลย

บ่ายสอง เจ็บมากขึ้น ๆ ๆ ๆ ๆ เจ็บปวดรวดร้าวลงสันหลังบั้นเอว เราร้องลั่นโรงบาลแบบไม่อายใคร ก็มันเจ็บมากนี่นา พยาบาลใส่สายน้ำเกลือ สั่งงดน้ำงดอาหารจนกว่าจะคลอด และมาตรวจภายในทุกชั่วโมง ก็บอกว่าอย่าร้องเดี๋ยวตอนคลอดไม่มีแรงเบ่ง

ตอนประมาณ เกือบๆ ห้าโมงเย็น ถูกเข็นเข้าห้องคลอด ปากมดลูกเปิดแปดเซ็นต์แล้ว พยาบาลทำคลอดบอกให้เบ่งออกเองเมื่อเจ็บขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็เบ่งลงก้น เบ่งเต็มที่ ยาวๆ แรงๆ หายใจลึกๆ

เราพยายามเต็มที่ จนทุ่มกว่า หมดแรงจริงๆ เพราะได้กินแต่ข้าวต้มถ้วยเดียวตั้งแต่เที่ยง
ขาแข้งหมดแรง จะเป็นลมให้ได้ ปวดท้อง ปวดบั้นเอว ปวดมดลูก ทนไม่ไหว พยาบาลก็ไม่ทำอะไรให้เสียที คอยเดินมาดูแล้วก็เอาอะไรมายัดๆ ดึงๆ บอกว่าเราเบ่งดีแล้ว แต่ท้องอยู่สูง รอหมอมาดูให้
 
เราบอกผ่าเลยค่ะ ไม่มีแรงเบ่งแล้ว กว่าหมอจะมาก็นานโคตร หมอมาก็บอกผ่า ซีซาร์ เลย

จะซ่าหรือเซ่ออะไรก็เอาเหอะ กุทนมะไหวแล้วโว้ย! (คิดในใจดังๆ)

ถูกโกนขน ตัดเล็บ ฉีดยาทดสอบ แล้วเข็นเข้าห้องผ่าตัด ระหว่างนี้สิ ท้องมันเจ็บชวนให้เบ่งอยู่เรื่อย
พยาบาลบอกไม่ต้องเบ่งแล้วเดี๋ยวมดลูกบวม ให้หายใจยาวๆ ไม่อยากเบ่งหรอกนะ แต่ลมเบ่งมาจากไหนไม่รู้ โอ๊ยๆทรมานจริงๆ

ณ ห้องผ่าตัด ถูกจับให้งอตัว เราถามวิสัญญีว่าสลบเลยรึเปล่าเพราะเราไม่อยากรับรู้ความเจ็บปวดอีกแล้ว แต่เขาแค่บล็อกหลังเราเฉยๆ

เริ่มรู้สึกชาตั้งแต่ปลายเท้า และยังปวดเบ่งอยู่เรื่อยๆ วิสัญญีคอยคุยกับเราเรื่อยๆ หันเหความสนใจ

เริ่มรู้สึกชามากขึ้นจนไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว แต่มึนๆ รู้ตัวตลอดว่ามีบางอย่างทาที่ท้อง มีดกรีดยาวดังแควก เหมือนแล่เนื้อหมู รู้สึกว่าหมองัดบางอย่างออกมาจากพุง พยาบาลช่วยกันดึงออกมา

สองทุ่มสิบสี่นาที เสียงร้องอุแว้ๆ เสียงแห่งความทุกข์ ความสุข เสียงแห่งชีวิตใหม่ ดังเข้าโสตประสาท ชั่วครู่พยาบาลอุ้มมาให้ดูหน้าลูก แวบแรก หน้าเหมือนพ่อมันเลยนะ แล้วเขาก็อุ้มไปให้พ่อที่รออยู่ด้านนอกดู การผ่าตัดยังดำเนินต่อไป มดลูกถูกเย็บและยัดเข้าท้อง เสียงหมอพยาบาลคุยกันเรื่องสัพเพหระขณะเย็บท้องเรา จนเรากลัวว่าจะลืมมีด ลืมผ้าก๊อตไว้ในท้องหรือเปล่า

สามทุ่มถูกเข็นมานอนที่เตียงคนไข้ตึกหลังคลอด เราถามหาลูกก่อนเลย ลูกล่ะ เธอบอกว่าเข้าตู้อบสองชั่วโมงก่อนค่อยเอาออกมา น้ำหนัก 3650 กรัมตัวโตทีเดียว

ถูกสั่งงดน้ำและอาหารอีกเกือบสองวัน ให้แต่น้ำเกลืออย่างเดียว คอแห้งก็ทน พอยาชาหมดฤทธิ์ก็เริ่มคันตามใบหน้า ตาตัว ปวดแผล เลือดไหลตลอด 

นอน ร.พ. 4 วัน 5 คืน หลังคลอดน้ำนมยังไหลไม่มาก ลูกกินเก่งมาก ดูดนมแม่แรงจนหัวนมแตก เลือดไหลซิบๆ ทรมานอีกแล้ว ก็เลยรู้ซึ้งเลยว่าแม่ทรมานแค่ไหนกว่าจะเลี้ยงลูกให้โตเป็นผู้ป็นคนได้

18 กุมภา กลับบ้านได้ ยังไม่ค่อยมีแรงเดิน แต่โชคดีที่ลูกไม่งอแง เลี้ยงง่าย กินเก่งนอนเก่ง ขี้เยอะ เสียตรงที่กินเก่งเกินไป แผลที่หัวนมก็ระบมไปหลายวัน ขณะนี้ก็ยังไม่หาย แต่ก็มีน้ำนมมากเพียงพอให้ลูกดูดแล้ว น่าสงสารเวลาลูกร้องหิวนม ถึงเจ็บแค่ไหนก็ต้องกัดฟันทน เพื่อลูกรัก...